قطب الدين اشكوري در «محبوب القلوب»، علي بن حسين مسعودي در «مروج الذهب»، عبدالله بن اسعد يمني در«مرآة الجنان»، ابن خلّكان اربلي در «وفيات الا عيان»، و جمعي ديگر- همگي در نقل اين حكايت به اندك اختلافي اتّفاق نموده اند، كه عيسي بن ابي دلف گفت:
برادرم دلف نسبت به علی بن ابیطالب عداوتي در دل داشت و گاهگاه زبان جسارت دراز نموده به ذيل عصمت آن حضرت، مطاعن و مثالب چند اسناد مي داد.

روزي در مجلس نشسته بود، در اثناي صحبت يكي از حضّار گفت: در احاديث نبويّه وارد است كه رسول الله (ص) فرمود: «يا علي لا يُحبِّك إلّا مؤمن و لا يُبغضك إلّا منافقٍ شَقيٍّ ولد زنية أو حيضة». يعني، يا علي، ترا دوست ندارد مگر كسي كه قلبش به نور ايمان منور باشد و نيز ترا دشمن ندارد مگر منافق كه نطفه اش از زنا يا حيض باشد.

دلف گفت: اين حديث پايه و سنداستوار ندارد.چون، شما همگي پايه غيرت امير را در حراست از حريم و حفظ ناموس مي دانيد، كه هيچ فردي را جرأت جسارت نسبت به حرم امير نيست، با اين حال دل من مالامال از بغض علي بن ابي طالب (ع) است و در عين حال، حلال زاده ام.
در اين گفتگو ناگاه پدرش وارد مجلس شد و گفت: صحبتهاي شما را شنيدم. در اين احاديث هيچ جاي تأمل و ترديدي نيست. سند حديث رسول خدا صلي الله عليه و آله درست است.
به خدا قسم اين دلف، هم ولد حيض است و هم ولد زنا. من پيش از انعقاد نطفه اين پسر، مريض بودم و كسي را نداشتم. در منزل خواهرم بستري بودم و خواهرم پرستاري مرا مي كرد. وي كنيزي داشت بسيار زيبا كه جمالي آراسته داشت. چون من منزل را خلوت يافتم و شهوت بر من غلبه كرد، نتوانستم خود را حفظ كنم و او را به رختخواب كشيدم. كنيز هر چه گفت مانع دارم - يعني حيض مي باشم - من اعتنايي نكردم و با او همبستر شدم. بعد از چندي آثار حمل در وي ظاهر شد، سپس خواهرم او را به من بخشيد. اي اهل مجلس، بدانيد كه اين بچه، هم ولد الزنا و هم نطفه حيض ‍ مي باشد!
رنگ از چهره دلف پريد و صحت مضمون حديث روشن گرديد.

نقل از :   http://sarallah.valiasr-aj.net/include/VIEW.php?bankname=LIBLIST&RADIF=0000009535